Leczenie hemodiafiltracją

Hemodiafiltracja jest skuteczniejsza od klasycznej hemodializy, bowiem wykorzystuje dwa zjawiska biomechaniczne: dyfuzję i konwekcję (hemodializa bazuje głównie na dyfuzji). Dzięki temu skuteczniej usuwa szersze spektrum toksyn mocznicowych.

Dyfuzja jest podstawowym mechanizmem działania zabiegu hemodializy. Krew pacjenta przepływa po jednej stronie błony dializatora, a płyn dializacyjny po drugiej. W krwi znajduje się dużo toksyn, których w płynie dializacyjnym nie ma. Zgodnie z prawami fizyki cząsteczki przemieszczają się z miejsca o wyższym stężeniu do miejsca o niższym stężeniu, dążąc do wyrównania stężeń po obu stronach błony dializatora. To podstawowy mechanizm usuwania toksyn w trakcie dializy. W ten sposób skutecznie usuwane są przede wszystkim małe cząsteczki, takie jak: mocznik, kreatynina, potas, fosforany.

Konwekcja działa inaczej. Podczas zabiegu hemodiafiltracji przez błonę dializatora przepływa duża ilość wody osocza (wody z krwi). Razem z nią „zabierane” są rozpuszczone w osoczu toksyny – można to porównać do nurtu rzeki, który unosi liście czy gałęzie. Następnie usunięta objętość płynu jest natychmiast zastępowana jałowym płynem infuzyjnym, dzięki czemu pacjent nie traci płynów. Ten mechanizm pozwala usuwać nie tylko małe, ale również średnie i większe cząsteczki, które klasyczna hemodializa eliminuje słabiej. Do takich substancji należą m.in.: β2-mikroglobulina (białko odkładające się w narządach, sercu czy też w układzie ruchu, u pacjentów dializowanych, prowadząc do amyloidozy dializacyjnej) – u zdrowych osób cząsteczki β₂-m są swobodnie filtrowane i wydalane przez nerki, przy niewydolności nerek to białko odkłada się w postaci włókien amyloidowych w wielu narządach, powodując ich dysfunkcję; cytokiny zapalne; inne średniocząsteczkowe toksyny mocznicowe.